stjernestrø over heile kloten

2011-08-29T23:18:00.004+02:00

Om eg hadde kunna elska med ord, hadde eg ikkje elska. Men røysta mi elskar. Og orda mine elskar. Og blyanten eg fører, fører kjærleik. Og det må då telja.

Lat blyanten trykkja hovudet ditt med dei mjuke leppene, og dei sterke armane, og dei kantete tærne og leggane som er mest som sau å kjenna på, fast til papiret. Eg saknar dei så! Og her på papiret blir dei liksom nærare - meir verkelege, heilt tett inntil meg, på ein underleg var måte...

Blir dei ikkje?

Kvar er dei?

2008-04-24T16:50:00.000+02:00

Ho saknar deg. Ho har ein brei, solid vindaugskarm, og der sit ho om kveldane og stirer ut i inkjes. Ho fylgjer kvar einaste bil som køyrer oppover den skrale vegen mot bakketoppen. Ventar. Lyftar augo og gjerne hovudet òg, innimellom. Det er stor trafikk opp dit om kveldane; når ein ikkje har anna å finna på, reiser ein til byen, og for å vera ærleg, er det ikkje mykje som hender. Det blir mykje byfarting. For kvar bil som ikkje er deg, rissar ho inn ei linje i vindauget. Snart vil det vera umogleg å sjå ut.

Til ein moreld

2008-04-10T20:03:00.002+02:00

Det var tidleg, og ute var det kaldt, så ho kjende fargen strøyma til kjakane. Ho var vaken allereie etter tre skritt ute i blesten, på veg til busstoppet. Det hadde ikkje vore noko å seia på svevnen den natta, så ho brydde seg ikkje med vinden; i det heile var det lite og inkjes å klaga på – korkje regna eller snødde det, og langs gatene var det strøydd med salt, så ho snubla ikkje og kom ikkje til å gjera det heller. Jau, støvlettane kunne oppført seg betre, men dei var då ikkje nye lenger, og det visste ho jo. Glidelåsen på dei gleid ned kvar gong ho drog han opp, og anten kunne ho gå og venta på å trakka skeivt, eller så kunne ho bøya seg ned og dra han opp kvar gong det vart bruk for det. Nei, i det heile var utsiktene til ein god arbeidsdag betre enn han hadde vore på lenge, sjølv om det var fire dagar til helg og det kom til å verta overtid. Mykje overtid.

Akkurat no kjende ho seg heil.

Det var fleire vegar ein kunne ta til busstoppet. Ho gjekk med lange, raske skritt mot trappa, der ein skoda utover heile byen, men ombestemte seg om lag midtvegs. Var der noko grunn til at ho skulle skunda seg? Slett ikkje. Bussen kom ikkje før om tjue minutt, og for ein gongs skuld svarte dette garantert til god nok tid. Ho snudde, og såg opp mot kyrkjespiret der på toppen. Det ruva mot ein svart himmel. Byljoset hadde gjort himmelen stjernelaus, og det var kyrkja som var det sterkaste ljoset. Skulle ho tolka det nokon veg? Ho flirte av seg sjølv. Det kunne i så høve anten vera til fordel eller til ulempe for kyrkja; Tok kyrkja ljoset frå himmelen, eller var ljoset frå kyrkja snarare noko positivt? Det var eigentleg det same for henne. Ho forsikra seg om at trappa ikkje var glatt, og så gjekk ho, litt meir varsamt enn til vanleg, men beina var likevel langt frå skjelvande. Nede ved butikken svinga ho allereie mot høgre, og heldt fram til ljoskrysset. Så fylgde ho hjørnet på venstre side, og var inne i bussgata.

På busstoppet vart ho ståande og venta ei stund, slik ho hadde planlagd. Kiosken ved sida av henne var open, og ut av han seiv lukta av pølser og smågodt. Heldigvis hadde ho ete før ho gjekk – nok til å stå imot alle slags lovnadar om velsmak i munnhola.

Det var mange som skulle med bussen; dei fleste var ungdommar; dei kunne vera tre-fire år yngre enn henne, og skulle nok på skule. Sjølv om dei sikkert hadde busskort, flokka dei seg kring framdøra. Då ho kom inn, var det menneske i mest alle seta; det einaste dobbeltsetet der det ikkje sat nokon var på andre rad, så ho skunda seg å løysa billett. Ho kjende bussjåføren, utveksla helsingar, gløymde å seia godt nytt år, ho hadde ikkje sett han sidan før jul, og gjekk for å setja seg.

Ho såg han allereie då ho lyfta blikket frå lommeboka. Han sat på tredje rada; han hadde briller, mørkt hår og var gullbrun i huda. Ho kasta eit kjapt blikk på han og såg vekk. No var bussturen øydelagd; ho kom til å tenkja på han heile vegen – kor han hadde augo, kor snill og god han såg ut, han som var botnlaust nydeleg, og den sprø tanken på at det ho hadde mest lyst til, var å flytta seg og setja seg ved sida av han –

Ho torde ikkje gå forbi han, slik ho visste at ho eigentleg skulle ha gjort, men sette seg på det setet ho hadde sett seg ut, det einaste ledige. No var ho fanga.

Det vart slik ho hadde førestelt seg, om ikkje verre. Ho kunne ikkje hugsa at ho hadde tord å festa augo på ein gut i spegelen før – eller noko som i kva for ein grad som helst måtte minna om ein spegel, men no sat ho her og stirde, stirde og stirde i glaset som reflekterte det som var bak – stirde på den vakraste guten ho kunne førestelt seg. Og ho tenkte at no, no stirer han attende. For slik såg det ut, når ho berre ynskte seg det nok.

Og ho vart kvalm av bussturen, for ho såg ikkje eigentleg fram, berre i spegelbiletet i glasruta, og då ho trekte i snora for å stogga bussen, slo ho augo ned for liksom å samla tinga sine, som ikkje hadde vore anna enn ihopsamla heile vegen. Med det same bussen stogga, reiv ho seg opp frå setet og gjekk med faste, harde skritt ut framdøra. Slik sleppte ho å treffa blikket – det ho hadde blitt blenda av ein slik tidleg morgon. No skulle ho ikkje sjå han att. Nokosinne. Ho var ute. Og det var nok det beste for henne, for er det noko ein kan bli galen av, så er det slike vakre gutar som ein ikkje kjenner –

”Orsak?”, spurde ei djup røyst. Ho snudde seg, men det var til ein annan, og ikkje til henne, at orsakinga var meint. Det var guten på andre seterada som hadde tala.

Ho svimla. Han, som ho hadde bestemt seg for å aldri sjå på att, hadde gått av på det same busstoppet som henne, og han var på veg ned den same bakken. Han skal ikkje dit eg skal, han skal ikkje dit eg skal, bestemte ho seg for, og ho repeterte det for seg sjølv. Det var ikkje noko grunn til at han skulle på same arbeid som henne, her ikring var jo anna å ta seg til; her var jo minst eit par butikkar til, og anna, òg, må vita. Dessutan var det viktig; han måtte ikkje vera på veg til same arbeidsstaden som henne, for då kom heile dagen til å gå med til å titta, leita med augo, stira, glo. Det var ikkje sømeleg, og dessutan hadde ho tusen andre ting på jobben som var viktigare å få gjort enn å bli forført av ein framand gut.

”Veit du kor hagesenteret er?”

I neste augneblenk hadde ho, heilt automatisk, angrande i same augneblenken, snudd seg og smilt. Magen hennar husa dyr på flukt, verka det som, det hoppa og fauk der inne, og dei kræsja i navlen hennar; og medan ein del av henne fordømte heile situasjonen, var det ein stadig veksande del av henne som hadde lyst å bøya seg fram, og, ja... kyssa han...? Før den unge hadde fått noko svar, hadde ho teke til mæle; ”Eg kan visa deg”, sa ho; ”Eg skal opp på jobb dit sjølv”. Og ho lurte på om dei frostraude rosene i kinna hennar var synlege i halvmørkret, og om ho kledde dei.

Nordstjerne

2008-02-07T14:36:00.000+01:00

Eg undrast over deg, slik eg undrast at himmelen skiftar fargar for
Du fortryllar meg,
slik det lette regnet som tek til å falla på nasa mi
samstundes som apekatten i treet mistar fotfestet, men heng
støtt
etter halen, fortryllar meg
Du hentar meg inn att, som eit rop som hentar meg inn att når eg har gått for langt bortetter langs endelause strender

Du skremmer meg, men eg veit ikkje kvifor, og hadde eg visst kvifor, hadde eg vel sagt det - hadde eg ikkje?

Du som varmar meg, slik tida varmar meg når ho står heilt i ro

Eg er der med deg ein augeblink.
Den neste er du borte.

Du bur i meg, høyrer du?
bu i meg

Og der skal du bu, slik
Nordstjerna
som gjev meg ljos og som eg gjev kulde,
bur i meg -

Takk

2008-01-26T22:25:00.000+01:00

Snart er han framme; han ror og ror. Alltid snart framme, men alltid like langt ifrå. Det er ei gåte for han - men målet er innan rekkjevidd og han veit at det er det han må tenkja på.

Innimellom er det nokon som spør han kvar han skal,

og då stussar han og slepper årene. Då ligg hovudet i hendene hans i lange tider, og det einaste han fyller dagane med, er å sjå ut i lufta. I mellomtida gjer årene slik årer gjer når det ikkje er nokon som vaktar på dei; dei flyt av garde. Og det må jo årer få gjera, vel.

Medan han lurar på kva for eit svar som er bra nok til spørsmålet, legg han merke til at han har vorte åleine att, og han skrik, for liksom på denne måten å finna nokon som kan gje han årene. Han treng hjelp, det er krise, det er bråhast; årene mine er borte!

Det kjem båtlause folk, sommar som vinter, og rekkjer årene imot han. Somme er som skuggar; andre går mest på vatnet. Det er ikkje utruleg ein gong, for han veit at dei kjem. I varmt vatn og i kaldt vatn.

Symjetaka deira er langsame om vinteren. Dei ber mat og varm drikke på hovuda.

Til slutt får han alltid årene attende. Og så ror han vidare. Symjetaka blir borte i kjølvatnet; den korte pusten til mennesket bak han er nok snart på veg til lands att no. Augo hans glitrar og tankane hans kvernar berre om ein einaste ting: Det er ikkje langt att. Han må ro.

:)

2008-01-21T00:45:00.001+01:00

Eg er rastlaus. Det er tid for ei kjærleikshistorie. Om postkvinna og den stakkars professoren i lingvistikk.

trommekvervel...

Mannen reiste seg frå sofaen og styrta mot vindauget, kast om kast. Ho hadde gått forbi, det var han heilt sikker på, sjølv om det ikkje var noko teikn til henne der ute. Eigentleg kunne han vel slett ikkje vita kvar ho var. Og det som verre var; ho kom ikkje til å koma attende til han.

Han hadde starta dagen med eit stort glas mjølk. Orka ikkje tenkja på frukost, berre nippa til glaset som om det var søt vin og dei var to der i stova. Mjølkesmaken breidde seg frå dentes til alveoli; den kvite, milde væska kjærteikna palatum og kviskra stilt til velum med det same ho rann forbi, og ho forsvann vidare ned eterøyret. Hjelpes. Sjølvsagt ville ho ikkje koma attende til han. Og kanskje var det like greitt. Kva kunne ein som han seia til ei som henne? "Vesla, når du blottar dentes; når labium dannar kurver som går oppover, då senkar velum seg hjå meg og alle dei nasale lydane eg ikkje trudde fantest, slepp ut i ein einaste lang regressiv luftstraum". Han ville trenga tolk. Og det hadde han ikkje råd til. Han sukka.

Kunne dei ikkje berre leva eit liv i togne? Det var jo stort sett det dei hadde gjort heile tida. For det meste var det han som såg henne, og ikkje omvendt, og dei gongane dei vart konfronterte, var det ikkje store kommunikasjonen.

"Kan du signera her?"
"Jah... Det er nok bøkene mine, eg har lånt dei frå eit bibliotek i Sydney."
"Å ja."
"Ja, den teknologien i dag - det er ikkje grenser for kva ein kan gjera. Eg sender bøkene attende når eg har lest dei, og kan til og med utvida lånetida - på internett."
"Å ja. Ha det bra."
"Takk i like måte."

Jau då, han vart visst litt meir flørtete kvar gong. Det var kanskje det som hadde skremt henne.

Han kunne leva med denne mangelen på konversasjon. Og han hadde ikkje høgare tankar om seg sjølv at det han klarte, det måtte andre òg klara. Alle andre. Difor ville ho nok klara å leva med han. Neste gong skulle han spørja henne om nettopp det; om ho ikkje var einig.

Etter frukosten hadde han teikna henne. Punktum, punktum, komma, strek. Professorens vakreste lek. Så hadde han sleika på eit frimerke og plassert det på munnen hennar. You may kiss the bride, sa han til seg sjølv, og lo; hø hø hø... Biletet hang over kjøkenbordet no; han hadde hengt det opp med post-it-lappar og ein teiknestift. Ho elska han, akkurat når ho hang slik og strålte.

Men ho kom ikkje til å koma attende. Så han raste mot vindauget når han meinte han høyrde henne; når dei tunge støvlettane hennar trakka forbi i vinterslapset, eller når dei postraude sandalane bar ei kvitrande sommarpostkvinne av garde.

Han gjekk ikkje på lesesalen lenger, så han lånte heller ikkje bøker frå framande land. Det gjekk månad etter månad, og tankane på å gjera ende på all plage tok til å freista han. Likevel visste han betre enn å gje etter for sine eigne freistnadar. Han hadde trass alt korkje tru på seg sjølv eller freistnadane sine.

Han var knust, og hadde vore slik så lenge at han hadde gløymt kva det var som gjorde det slik. For det meste sat han i det største mørkret han kunne få til å laga; ein fristad under to tepper som var spente opp mellom kjøkenstolane. Han åt inkjes meir enn det absolutt naudsynte, og
tok til å kviskra i staden for å prata.

Ein slik dag vart det for mykje for han. Etter all denne tida med berre kviskring tok han sats, og djupt frå lungene kom ein lyd som ikkje kunne vera anna enn eit hulk.

Han vart overraska sjølv, og spratt fram frå gøymestaden sin. Han hadde ytra ein stemt lyd, kanskje til og med - jau, vent litt; det var ein nasal! I same augneblenken bestemte han seg for å vera med i eit kor. Kva skulle han elles gjera enn å bruka livet sitt på stemte og ustemte, nasale og orale, midtre, bakre, framre språklydar i fantastisk sameining?

Postkvinna gjekk forbi vindauget i same augneblenken. Det var lenge sidan ho hadde vore innom hjå lingvistikkprofessoren, tykte ho. Veldig lenge. Ho sukka, og snudde seg vekk. Posttralla var tung i dag.

Men akkurat då hadde ikkje professoren tid til å sjå ut vindauget. Han sat på Internett og tinga bøker. Det var ulik leveringstid på dei, men dei ville koma i laupet av fjorten dagar, alle saman. Til fleire ulike tider, altså. Det var notebøker.

Og professoren kom knapt til å ha tid til å skriva under på fylgjesetelen dersom han skulle koma gjennom alt før koret starta opp att.

2008-01-19T15:14:00.002+01:00

Utanfor går det ei dame med konsentrasjonen festa til mobiltelefonen; ho skriv melding til ei veninne og skriv at ho skal koma så fort ho kan, men når ho har pakka telefonen vekk, står ho heilt i ro lenge. Ho græt ikkje, men dersom ein fylgjer med lenge nok, kjem det til synes ei dirring i den nedste leppa hennar.

Så tek ho seg i det, og står heilt i ro att.

Ein augneblenk seinare er ho på veg vidare. Heilt borte ved vindauget kan ein sjå korleis den eine foten blir plassert framom den andre, og så den andre framom den fyrste, om att og om att, og kvar sene og kvar muskel dreg og dreg -

2008-01-06T01:13:00.001+01:00

forelsking!

spreier seg utan at ein klarar å styra ho - har du prøvd, kanskje?
seier du høgre, seier ho venstre, set du deg ned, dreg ho deg opp, og du er ei dokke, visste du ikkje det? ho dreg munnvikane dine oppover til det gjer vondt og om det skulle gjera aldri så vondt, så merkar ein det ikkje eigentleg i rusa tilstand.

Nyord

2007-10-24T12:46:00.000+02:00

hjemredsel: En variant av lakenskrekk, bare at det høres mye bedre ut. Hjemredsel betyr angst for å gå hjem, særlig fra lystige lag. Ordet beskriver den paniske følelsen som kan komme over en når en skjønner at en kveld på byen går mot slutten, og som bidrar vesentlig til at nachspiel virker som en god idé. - Innsendt av Erlend Alstad

tidsoptimist: person som alltid tror han har mer tid enn det som er tilfellet.

nufte (nufter, nuftet): Det å snuse vennlig/kjærlig, som en mor snuser på sitt barn, eller kjærester snuser hverandre i nakken eller halsgropen. Ordet har jeg fra min mor, som har sine aner fra Nedre Telemark, men hun var født og oppvokst i Oslo. Hun nuftet meg i nakken da jeg var liten, og jeg nufter på mitt lille barnebarn når jeg steller henne. Innsendt av Ellen S. Klingenberg

2007-10-17T22:16:00.001+02:00

”Me pustar med hudcellene, men det tek mange år, så dersom me skulle ha pusta med berre hudcellene, hadde me vore døde før me vart fødde.” – Biologi-Kristine

Eg er glad i deg likevel!

2007-09-27T20:06:00.000+02:00

Eg var forelska i Bjørn Dæhlie då eg var lita. Eg og han skulle bu i eit hus med treveggar og snø utanfor; eg skulle bita i meg at eg ikkje likte snø, for det viktigaste var jo at me var glade i kvarandre. Eg skulle vera heime og laga middag medan han var ute og gjekk på ski. Eg skulle vaska huset, og det skulle dufta herleg grønsåpe i trapper og rom. Når han kom heim skulle han seia at det lukta fantastisk, og spørja om eg hadde hatt ein fin dag. Ja, skulle eg seia, har du? Gjekk det bra i VM i dag, eller? Jada, det gjekk heilt greitt nok, eg fekk sølv. Å ja, men det er jo kjempebra, skulle eg svara; eg er jo glad i deg likevel!

Bjørn Dæhlie fann meg aldri, han.

Jaja.

2007-09-02T23:49:00.000+02:00

"1905 i norsk historie - Minner og myter"

I rollene:

Benedikte Fjellanger Vardøy

1238 ord - rekrutterer stadig

Ein blå, bohemsk kaffikopp

Friele Instant

Nescafé Latte og

5 skeier o'boy

14 timar

10 minutt

2007-08-22T23:16:00.000+02:00

Sjå på meg, du - slik kan blikket mitt bli
noko som draumar kan spegla seg i
No er det du som tek alt det eg kjende;

kvervlar meg rundt så eg endar i fall
- denne gong er det til lukka sin hall,
der du meg alltid, urokkeleg, leier

Der fossen gneldrar vil me høyra til
Vinden, den kyssar eg, så han blir still
Snur meg mot deg, medan villskapen teier

Eg byd deg å stupa, så tek eg imot;
fangar deg nede ved fjellet sin fot
Så skal me klatra i ukjende lende -

Bryllaupsfest i barnehage

2007-05-31T18:44:00.000+02:00

Det er sumar ute, og me hadde fest i barnehagen - dedisert den vedunderlege årstida me lever i nett no. Den trykkjande, klamme vart ikkje til regnver likevel; foreldre og born dansa i lufta i staden for dropane. Alle kamera klare i stolte hender

virvlar av

kjolar
rutete skjorter, sixpence

brurefylgje
born som var redde for å gå i fylgjet
born som var redde for fylgjet
born som lo medan dei sprang bortover uteplassen, hand i hand

kake i handa
kake i munnen
kake på kjolen
eller på sixpencen

ja, ta eit stykke til, ta to
!

sommarfuglar
blomar
ljos

herleg sommarljos

små rørsler i verda

2007-05-14T20:29:00.000+02:00

å -

eg er litt redd akkurat no

men eg har Sondre Lerche her med meg;

"oh, this could be magic after all..." Kva? Meg og deg? meg og kven?

og eg har datamaskina som varmar handledda mine

ikkje at det hjelper meg så mykje når det eg eigentleg skulle varma fingrane, augo og hovudet på, er referat, samandrag og informasjon om ein del ulike organisasjonar som skal på arbeidsutval i morgon tidleg klokka 09.00

saman med meg

kor lita kan ein klara å gjera seg i eit møtelokale, skal tru

skyene har minst tjue ulike fargar akkurat no

i går fekk eg ikkje sova før eg hadde gløtta på gardina så eg vart mindre åleine, og akkurat der i gløtten var den største stjerna på heile himmelen, sånn sett frå jorda; kanskje den einaste i går natt, kva veit vel eg?

eg falda hendene

2007-04-06T15:05:00.000+02:00

Han hadde ru hender, som om han hadde arbeidd hardt og lenge. Ho forstod ikkje dette, same kor mykje ho tenkte på det, for i tankane hennar hadde han vore svak og liten. Fingrane hennar tappa mjukt mot handflata hans; skjelvande, likevel -

"Slik skal du trykka mot tangentane. Då kjem tonane akkurat slik du vil ha dei."

Det var musikk i alt han var.

Men det kunne ho jo ikkje seia til han.

Og der inne bur det eit menneske

2007-04-01T20:12:00.000+02:00

2007-04-01T20:11:00.000+02:00

... prøv ein gong til, Daniela. h - u - s --- det blir "hus"

2007-04-01T20:10:00.000+02:00

Veronica, eg ser opp til deg, veit du det? veit du at du er super?

2007-04-01T20:07:00.002+02:00

Rosa, kjære Rosita... tårene dine
du er jo så lita…

2007-04-01T20:07:00.001+02:00

eg vil så gjerne gje deg ein ven, Alexis

2007-04-01T20:06:00.000+02:00

ikkje græt, Noemi

2007-04-01T20:05:00.002+02:00

sjå på meg Miguel - for nokre galne auge du har!
og sjå, kor det strålar av dei!

2007-04-01T20:05:00.001+02:00

ta vare på veninnene dine, Kerly, du er så god, så tøff, så
... sårbar?

2007-04-01T20:04:00.000+02:00

jau då, det klarar du, Britny

2007-04-01T20:03:00.002+02:00

vil du visa meg grisen din, Edwin? Den du har i hagen?
eg vil gjerne sjå han, så kan me le saman

2007-04-01T20:03:00.001+02:00

nei, José, mor di kjem ikkje til å slå deg - ingen skal slå deg nokosinne

2007-04-01T20:02:00.002+02:00

Yuri; ikkje ver trist,

du er så flott, vesla

2007-04-01T20:02:00.001+02:00

kva gjer du på no, Fausto?

2007-04-01T20:01:00.002+02:00

og Paola, kva gjer du på?

2007-04-01T20:01:00.001+02:00

Panchin,

2007-04-01T20:00:00.001+02:00

Pequi,

2007-04-01T19:59:00.002+02:00

Israel,

2007-04-01T19:59:00.001+02:00

Michelle

2007-04-01T19:58:00.002+02:00

ROSA! Kvar er du? Rosa!
Rosa...

2007-04-01T19:58:00.001+02:00

ikkje reis vekk, Rosa...

2007-04-01T19:57:00.000+02:00

Vesle-Michelle... vesle prinsesse

2007-04-01T19:25:00.000+02:00

livet syner oss så mange flotte menneske

Til det evige foraar

2007-03-21T19:19:00.000+01:00

Eg kom til døra, og der stod du. Andletet ditt var fullt av mold og sand, og du var så klissete kring munnen at det til og med hang to-tre småsteinar fast der. "Har du freista å eta opp sandkassa?", smilte eg. Du såg på meg nede frå dørkarmen, med dei store augo og den heilt nye kjeledressen, den som gøymde nevane dine så det såg ut som om spaden hang fast i kroppen din, og gav deg saggebuksebein, men som du snart kom til å veksa i og veksa frå; du vaks så fort som du aldri hadde gjort. Du rista på hovudet. "Har ete makk." Så snurra du rundt og lente deg mot veggen på utsida. "Kjem du snart." Det var ikkje eit spørsmål; det var eit krav om at denne vaksne dama snart måtte skunda seg. Var det verkeleg mogleg å bruka så lang tid på å koma seg ut når heile jorda hadde vakna, og våren lokka fram store som små under? "Dessutan er det ei floge eg må visa deg. Ho har sete på benken der borte i sikkert tusen minutt."

....i Kristianias gater... (snart!)

2007-01-15T21:23:00.000+01:00

Eg må berre informera om at eg kjem til Oslo tiiiidleg om morgonen 26. januar. Heilt åleine. Klokka halv sju om morgonen. Lurar på korleis hovudstaden er så tidleg. Han er sikkert full av liv, med eit og anna bós av plast som fyk som om det skulle hatt englevengjer; med eit og anna andlet som lurar på kven eg er mellom dei tusen som går forbi på veg til jobb; med ei og anna dame med hund på armen, og ein og anna mann med knekkebrød i skjegget -

Nei, eg har ikkje vore i Oslo før, eg. Så ikkje spør meg. Eller; spør meg. Men ver klare for eit fantasifullt svar.

Så håpar eg at eg finn nokre kjende der...

Laurdag på Toft

2007-01-13T12:22:00.000+01:00

Eg leitar etter bustad i Bergen.
Henning og Maren har ete frukost; eg høyrer Henning i stova, han skal sikkert av garde ein stad, men ikkje enno, tenkjer eg.
Mamma vekte meg i dag (-eg var vaken allereie-) med to nye annonsar som eg skal sjekka - snillingen.
Pappa spleisar krepseteiner over heile stovegolvet; eg trur han kosar seg, eg.
No er Maren der med Henning, òg.
Eg leitar etter bustad. Ja liksom. Eg skriv jo blogg.

I natt drøymde eg at eg var gravid igjen. Så fekk eg ungen, og neste dag reiste eg på eit stort supermarked, der eg sjølvsagt ikkje brukte så lang tid på å mista den vesle jenta. Og eg klarte ikkje finna henne att, for eg hadde ikkje gjeve henne noko namn, og slik kunne eg ikkje ropa på henne... Ho var ein dag gamal. Hjelpe mi tid.

today
the "semikolon" will take you somewhere new.
and how will you respond?

slik er det

2006-11-11T05:55:00.000+01:00

Sjå på han, kor han lenar seg ut over rekkverket; han har vind i håret, han saknar deg. Han veit ikkje kor du er, for han torer ikkje sjå etter, han har gjort det før og då var det mest som om nokon såg han og lo. Vinden er ikkje berre i håret hans, den riv i heile skjorta og støttar han så han mest ikkje treng bruka beina. Og han nynnar, høgare og høgare; det blandar seg med vinden og ein høyrer det berre så vidt.

Du veit inkjes, du sit i stova og du ser at jorda er fylt av mørker. Bortom mørkret kan inkjes vera, seier du til pottene i vindaugskarmen - der, i natta, er det tomt og løynd.

Så snur han seg.

og så lèt du fingrane fylgja gardinstoffet, gardina er festa i ei sløyfe, du løyser sløyfa fort og gardina glid att

han har fått saltvatn i augo, det spruta ei bølgje opp, ho var høgare enn dei andre

du kjenner deg åleine

2006-09-03T00:55:00.000+02:00

Eg lengtar, å, som eg lengtar, men akkurat no kan eg ikkje seia kva det er,
eller kanskje eg kan,
men eg vil ikkje - for her sit eg, midt i noko eg ikkje veit kva er. Og det er ikkje noko stort, men det er slett ikkje lite; eg er langt vekke og eg er midt i det

eg har ikkje noko å seia
og det er slik livet er og somme stunder tek det ein med djupare enn vatn kan gå. kva er så livet? Livet er det ein vil, det er
akkurat
det ein vil og likevel sit eg visst utan ord
alltid

livet er noko skrøpeleg, men det er slett ikkje kjøpt på ikea eller nille
vel? det kan fyllast med så mykje; kan det tømast? har det kantar og kvar er dei? kvar er kantane, kvar er eg

2006-08-20T09:42:00.000+02:00

...han er forresten så søt, den komande bror til Maria, son til tante Torill og onkel Smagne, fetteren min og "broremannen" til oss alle saman - lat oss kalla han Baby - , at eg blir full av glade kjensler...

Gratulerer, tante Torill, onkel Smagne og Maria!

2006-08-18T23:58:00.000+02:00

Snart møter to foreldre nummer to, og storesyster får syna fram Flaggermusa og Noffen til den minste kinamannen eg veit om akkurat no. Gler meg til å få sjå og helsa på deg, vesle vedunder!

2006-08-18T12:09:00.000+02:00

Tryggleik

2006-08-11T23:16:00.000+02:00

Er det ikkje irriterande med alle som skryt over at dei aldri har hatt hol? "åh, eg var og borte i dag, og eg har sånn tannlegeskrekk - det var heilt grusomt, altså." "Var du? Å, veit du kva, eg har aldri hatt hol, eg! Kan gå to veker utan å pussa tennene, og eigentleg et eg ganske mykje snop - dagleg - men kvar gong eg er på sjekk, er det - ja, kva anna skal ein seia - NULL hol! Og ikkje har eg hatt streng, heller!"

Ja, greitt, kanskje var eg på denne andre sida sjølv, heilt til ei overmotig jente vitja tannlegestolen ved sidan av Sund vidaregåande skule i juli. "Ja...", sa tannlegen, ho sa ikkje stort anna. Så sukka ho. "Du har to hol. På kvar side." Tvunge i kne. Og eg svara, halvt i sjokk, og med ein tilsvarande latter: "To hol på kvar side?" "Nei, to hol. Eitt på kvar side. Mellom tennene. Brukar du tanntråd?" "Ja...?" Tannlegen sukka igjen. Det var ein kvinneleg tannlege, med eit namn som likna Shabana Rehman. "Jah. Eg kan setja opp time til deg." "Eg skal vekk. Til Ecuador. 20. august. Har du tid før det?" "Nei. Kortid kjem du attende?" "21. desember." "OK. Eg set opp time til deg 22. desember. Så får du heller byta den seinare."

"Mamma, eg hadde to hol." Tårene pressa på, slik klisjeane fortel om tårer av sakn eller angst. "Å. Jaja. Skal du ikkje køyra heim?"
"Nei, køyr du. Eg ser ingenting no, likevel."

Så gjekk dagane. Og når ein veit at det er bakteriar der inne i kjeften, legg ein om kosthaldet etter dette. Vekk med syltetøy, nugatti og alt anna sukker. Nei, forresten; det er ikkje sant. Men dårleg samvit, det fylgde med kvart einaste sukkerkorn. Og eg veit at ho ikkje trudde på meg, tannlegen, då eg sa eg brukte tanntråd. Så det vart utvikla ein strategi med tanntråd tre gongar dagleg - kanskje eg fekk bakteriane vekk då.

Eit halvt år - det er lenge å gå med hol i kjeften. Det fylgjer ein del med det å ha hol - nemleg vissa om at ein kan gjera det heile verre eller betre med alt ein gjer og ikkje gjer. Tannkost, tanntråd, syre, sukker. Og kva vil dette vidare seia? Jau, ein må vera forsiktig med kva ein et - noko eg slett ikkje har lyst til å vera når eg skal gjera mine gastronomiske røynsler i Ecuador. Ei god mamma har likevel løysinga på slike problem. "Me kan ringja til Sartor tannlegekontor." "Ja... nei... Huff, eg veit ikkje kva som er verst, eg; eg hatar tannlege mest av alt i heile verda. Kan me ikkje berre lata som om det ikkje er noko hol der oppe?"

Nokre veker seinare var eg likevel på plass på venterommet der eg hadde bestemt meg for aldri å hamna. Eg skalv; eg var nærare ved gråt og svimling enn eg hadde vore på offentlege stader på lenge. Kva venta meg? Jau, eg visste kva som venta meg. For det var ikkje særleg til lydisolasjon her på staden, og boret kvein meg så i øyret at eg krølla hovudet ned mot bringa og tagde. Dama til høgre såg bort på meg og var forveten, og sjølv såg eg apatisk inn i veggen.

"Ja, det var Benedikte?"
"Ja..."

Det er onsdag, og det er dommedag.

Og inst inne visste eg at eg hadde ikkje fått bakteriane vekk med tanntråden min.

"Hei, eg er Christine; hei. Du hadde nokre hol, var det slik? Berre kom her med meg, du. Dersom du berre set deg ned i stolen her, skal me ta røntgen av tennene dine og sjå kvar det skal borast. Nei, men - græt du?" Eg hadde sete meg i tannlegestolen, slik Christine hadde sagt eg skulle, lagt dei holete skorne mine til rette, og brått vart eg like holete sjølv - i alle fall i augeregionen. Eg nikka til svar. "Kva var det då?"

"Nei, eg har slik tannlegeskrekk. Dette er det verste eg veit i heile verda." Snufs. Ja, det var det verste, i alle fall når det galdt slikt som kunne henda med meg - det var ikkje verre enn politiske problem og alt som er urettvist, men det var verre enn tankar både om kreft og skadar og terroriståtak. "Men kva er det du er redd for, då? Her hos meg skal ingen ha det vondt, det er sikkert. Dersom det er nokon som kjem her og har det vondt, då blir eg lei meg sjølv."

"Eg er redd for lyden. Lyden av boret. Det kan berre gjera så vondt det vil, men det eg hugsar frå den gongen eg borte for lenge sidan, er det ekle kvinet." Ein assistent har kome inn i rommet, og ho spør om eg kanskje vil ha litt papir. Eg takkar. "Ja, det er litt ekkelt, det boret, men du skal i alle fall ikkje kjenna noko. Hos meg skal ingen ha vondt, og det meiner eg!" "Mhm," klynkar eg.

Eg tek røntgen, det er ikkje vondt, men no ser ho alle hola mine, og det er ikkje noko tryggjande. Det renn vatn frå augo mine og ned i øyro. Saltvatn. Mitt eige. Ho undersøkjer meg, og det kriblar i magen. Det var visst tre hol, og eitt av dei skal ho ta i dag. Ho forklarar kva ho skal gjera, og det renn litt til. Ned i øyro, og det surklar der.

Så tek ho til å bora. Og for ei merkeleg kjensle! Det er... kan det vera...? kjensla av å framleis vera i live? Ja visst; det er det det er. Snart sprutar det vatn i munnen min; eg skrattler og harkar så dei må ta ein pause i boringa - og fleire pausar blir det, men me er på veg mot ein holfri munn og det er frigjerande, på eit merkeleg vis... "Du er morosam!", ler Christine og den rimeleg namnlause assistenten. "Jau, takk det same," svarar eg.

Noko held på å snu.

Eit hol mindre sit latteren laust, og rekninga blir betalt i glede, i lukkerus. Kva var det som hadde hendt? Hadde eit menneske med kvit maske gjort noko frykteleg mot meg? Var eg mindre verd no når eg hadde ei fylling ekstra; ein blankostrek i kjeften? Nei. Tvert imot. Eg var eit reinare menneske. Og det var det som var hovudtingen.

"Du berre ler, du!" Det er fredag; eg er attende til tannlegen for å ta dei to siste hola. Bedøvinga har teke til å virka, og tunga mi heng slapt. Eg snøvlar. Og me ler så dei nysgjerrige nabotannlegane stikk hovuda innom og smiler. Kva det var? Nei, det var berre ein skrekk som vart overvunne denne veka. Ei ny oppdaging.

Er det ikkje merkeleg korleis dei to fokusa kan leva ved sidan av kvarandre? Alltid skal det vera slik, i alle ting. Slik at ein ikkje veit; slik at redsla tek ein, av di ein fryktar noko. Slik at noko betre - ein tryggleik - ventar på ein på den andre sida, men at ein ikkje veit det -

For det finst noko ukjend; noko du ikkje rår over sjølv. Noko som du ikkje anar konsekvensane av. Og det er skræmande.

Men nokon står klar til å trøysta; nokon fortel deg at du ikkje skal vera redd. Nokon som kan dette. Det gjeld berre å sleppa seg -

Kofferttanke

2006-08-07T21:42:00.000+02:00

I dag har eg teikna på kofferten min; den store, raude kassa som mamma kjøpte til meg og som rommar sikkert godt og vel dei tretti kiloa som eg kan ha med meg til Ecuador. Den såg svært alvorleg, vaksen og stressa ut, med store hjul, låssystem og band til å festa kleda og alt under. Så teikna eg ein blome, og den strekte seg over heile framsida. Gler meg til å gå på flyplassen og sjå barnleg ut!

du og eg

2006-08-06T01:09:00.000+02:00

eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du
eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du
eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du eg og du
eg og du
eg og du
eg, du og ein kriblande avstand som liksom ikkje er der sjølv om ein ikkje torer å bryta den og som ligg mellom oss og får eit hjarte til å seia til beina at det går ikkje an å gå

2006-07-30T00:23:00.000+02:00

Bokstavane sit eigentleg lenger inne enn eg hadde trudd.

sjelespel

2005-03-19T21:45:00.000+01:00

Tenk deg at nokon du likte godt brått snudde ryggen til deg.

Det einaste du no veit er at to menneske har blitt til nokre andre, og at ein av desse er ... deg sjølv? To menneske. To - og du kjenner ikkje nokon av dei lenger.

Så grev du djupt i lommene for å sjå om det kan ha blitt plassert ein lapp der nede, utan at du merka det. Ein lapp som fortel at det heile er eit spel. Signert med eit smilefjes og ei stjerne.

Du kan ikkje leita djupt nok. Enno kan du ikkje slutta.

Og heller ikkje veit du. Var det verkeleg denne andre som snudde seg fyrst?

Verda og eg

2005-01-15T20:40:00.000+01:00

Somme gonger blir ein så ordlaus og fin. Når veret er bra, når veret er dårleg, når veret er utan ende -
Då er det som ein brått ikkje er seg sjølv. Ein har ikkje lov til å fortelja vinden korleis den skal blåsa. Ein kan ikkje seia til sola at ho er vakker, og slett ikkje hysja på fuglane. Naturen veit best sjølv, og ein skal lytta. Lytta til alt som heng under skyene; til kvar mark som løyner seg i jorda, til deg, til barnevogna som trillar mildt forbi, til eigen pust og til æva. Æva, kva er vel den? Ein lyt stogga og sjå - kan ho finnast nett her?, om så ein ikkje har tid i det heile.
Midt i denne trengjande ordløysa - der er det ein finn ord. Det er det sjølve løyndomen ligg.

Om å ha hender

2004-10-02T22:40:00.000+02:00

Nokre gonger trykker ein handa si mot ei anna. Av ulike grunnar, sjølvsagt. Kanskje vil ein handhelsa. Kan henda skal ein leia ein liten unge, eller ein annan ein er glad i, over ein veg eller gjennom ein park. Somme bryt handbak med raude andlet. Ei skjelvande hand dreg eit hjelpelaust menneske inn over kanten på eit endelaust stup, og ein annan stad triumferer eit smilande par i "gimme five!". Hender kan trøysta, hender kan slå.
Har du prøvd å halda di eiga hand over den andre? Du har to slike underlege fingerfeste. Det prikkar når ein stryk over tynne hår, og det kiler når nagler treffer linjene på innsida. Og så kan ein trykka litt ekstra - då kjenner ein beina som flyttar på seg, att og fram, og berre er der, innom skinn og kjøt og blå blodårer. Ein kan trykkja så det rett gjer vondt. Eller ein kan lata vera. Ein kan bita nagler, så ein får ein, tja, annan fasong på tuppane, og ein kan bita seg til blods. Eller ein kan falda hendene saman, så ein får eit mønster som liknar små, villfarne slangar-